Niet te missen

Hier volgt een verhaal over een vrouw en een man.

De vrouw, nu nog even een klein meisje, woonde in een klein dorp, midden in de bergen. Het was een ‘ons-kent-ons’-principe: iedereen kende elkaar. Ze had een broer en een zus. Haar vader was machinist, haar moeder een trotse huisvrouw. Nuwel, haar moeder was zoals iedere andere moeder in die tijd: strikt en streng gelovig. Logischerwijs was het ook de bedoeling dat haar kinderen ook via deze levenswijze opgevoed zouden worden. »

Dus. Ik denk dat jullie heel graag willen weten hoe Lowlands was, en hoe het was bij Take Me Out, dus dat ga ik nu allemaal lekker vertellen. »

Toen jij en ik nog klein waren, leerden we van alles. Kruipen, staan, lopen, praten, de hele mikmak. Niet alleen de zichtbare vaardigheden, maar ook de onzichtbare werden ons geleerd. Eerlijk zijn tegen een ander, voor jezelf opkomen, liefhebben.. naarmate we ouder worden merken we het nut van die lessen steeds beter. Het zijn spelregels van een spel waar jij en ik beide aan deelnemen. Hoe graag we er ook uit willen breken en ons gelijk willen bewijzen, een echte winnaar blijft uit. »

Nu de tijd met mijn beste vriend, a.k.a. The OV, tot een pauze begint te lopen (want: vakantie, jwz) woon ik weer in het altijd mooie Someren. Gelukkig mag ik ook zo nu en dan terug naar Nijmegen: het leuke is dat ik vandaag of morgen terug móet.. om mijn Gameboy te halen (I know, anti-climax). »

Zoals beloofd dus. (Deel een, deel twee en deel drie).

1. Gladjanus
Er zijn van die momenten waarbij ik denk: ‘Wat is de Nederlandse taal toch COOL!’ Dit is zo’n moment.

Gladjanus – of slimmerik, het valt allemaal onder een noemer – komt van vroeger. Zoals ik al eerder zei: vroeger was alles simpel. Vroeger kon je ook om het minste en het geringste even een woord verzinnen. Orde van de dag: waar wij nu proberen Haiti te redden, probeerden zij gewoon woorden te verzinnen. Want dat was dus cool. »

Op mijn voorhoofd mag een grote stempel staan met ‘SORRY’ want ja, het spijt me echt voor deze Afwezigheid. Met een hoofdletter A, indeed. Ik heb geldige redenen, trust me. Dus here we go, de hoogtepunten van de afgelopen maand: »

Hello hello! Ten eerste: super bedankt voor al die leuke reacties op mijn vorige blog! Ik moet toegeven dat ik m’n eigen kamertje toch wel als een gek aan het missen ben. Want het zit namelijk zo: ik bevind me op dit moment in het huis van een vriendin van me, die samen met haar ouders en broertjes op vakantie is. Naar Tenerife. Op zich kan je daar al jaloers genoeg op zijn, niet waar? »

Petra (klik) vroeg me eens of ik opnieuw foto’s wilde maken van mijn huis. Ik had eerst geen idee waarom, maar toen ik ze gisteren maakte en vergeleek met de oudere foto’s, snapte ik wel waarom. a) Ik heb een andere camera *hulde* en b) in mijn kamer is er toch het een en het ander veranderd. Ik moet zeggen, de woonkamer, badkamer en keuken zijn gewoon precies hetzelfde gebleven. Maar nu even in het licht van de lente ziet alles er toch net wat frisser uit. Nog een waarschuwing vooraf: de foto’s zijn groot dus m’n layout ziet er even niet uit. Note to self: volgende layout compatibel maken voor foto’s van 600 pixels. Enjoy Petra (en anderen natuurlijk ook)! »