Voor ‘Beauty’ geef ik jullie dus tastbare schoonheid: in filmpjes dus. Ik kan natuurlijk ook praten over mijn stille liefde voor beautyblogs of mijn verzameling nagellak, maar hier word je tenminste iets stiller van. Soms zou ik willen dat ik ook zo’n mastermind was in de film. Maar helaas, je kunt niet alles hebben.

~

Deze post is een onderdeel van de Kimbo-Djani-challenge, een challenge waar Kim en Djana samen aan meedoen. Vriendinnetjes die allebei heel graag willen bloggen en zichzelf zo een schop onder de kont geven.

Hier volgt een verhaal over een vrouw en een man.

De vrouw, nu nog even een klein meisje, woonde in een klein dorp, midden in de bergen. Het was een ‘ons-kent-ons’-principe: iedereen kende elkaar. Ze had een broer en een zus. Haar vader was machinist, haar moeder een trotse huisvrouw. Nuwel, haar moeder was zoals iedere andere moeder in die tijd: strikt en streng gelovig. Logischerwijs was het ook de bedoeling dat haar kinderen ook via deze levenswijze opgevoed zouden worden.
Het meisje had daar geen zin in. Zodra de kerkdiensten dichterbij kwamen trok zij de stoute schoenen aan, schopte alles overhoop in de kerk en ging lekker buiten spelen met haar vriendinnetjes. Er waren wel eens dagen dat het uit de hand liep, zo op een hele koude winterse dag met veel sneeuw. Dan rende het meisje weg, maar toen ze voor de voordeur stond werd ze bedolven door een pak sneeuw. Haar vader heeft haar gered. Gelukkig wel.
Toen het meisje ouder werd en ongeveer mijn leeftijd bereikte, ging ze ook wel eens uit. Het uitgaan beperkte zich tot het zitten in een cafeetje, slechts een paar huizen van haar verwijderd. De muziek was leuk, de drank was sterk (het meisje dronk alleen maar wodka) en de jongens waren knap.

De man, nu nog even een jongetje, woonde in een uit de kluiten gewassen stad buiten de bergen. Daar heerste het ‘ons-kent-ons’-principe lang niet zo sterk als in de kleine dorpjes. Hij had twee zussen. Zijn vader was ook machinist (schuine streep fotograaf) en zijn moeder een trotse huisvrouw. Nuwel, zijn moeder was niet zoals alle moeders in die tijd: zij was gelovig maar niet op een strenge manier. In de stad hoorde dat niet.
Op een dag kreeg zijn vader het nieuws dat hij een betere positie kon krijgen binnen de treinenbranche. Elders. In een klein dorp, midden in de bergen. Dus deed hij dat en verhuisde hij met z’n gezin naar het dorp. Little did he know dat hij de baas zou worden van de vader van het meisje (waar ik het eerder over had).
Goed, het jongetje baalde wel een beetje, maar hij was nog jong. Als je jong bent maak je gemakkelijk nieuwe vrienden. Dus deed hij dat. De jongen was ouder geworden, een stuk langer ook, en basketbalde. Dat vond ‘ie leuk. Hij ging ook naar school, want hij was best wel wijs.

Op een avond ging de jongen uit. Het meisje was er ook.
Nu kunnen jullie al raden wat er is gebeurd: ze kwamen bij elkaar. Hij vroeg haar ten dans. Zo deden ze dat vroeger blijkbaar.. maar het werkte. Ze smolt in zijn armen, niet meer dan logisch overigens – hij was lang, hij was ouder dan haar en hij was wijs. Daar houden we tegenwoordig ook nog steeds van. Fijn om te weten dat sommige dingen niet veranderen.

Toen het meisje en de jongen bij elkaar kwamen werd er gepraat. De moeder van het meisje was woedend. De moeder van de jongen ook. Het zat namelijk zo: het meisje was volgens islamitische gebruiken opgevoed, en de jongen volgens de katholieke gebruiken. Dat was normaliter een verloren zaak, een mission impossible. Maar zij trokken zich nergens van aan. Ze waren verliefd. En ze waren vastberaden om samen een toekomst op te bouwen.

Zodoende deden ze dat ook. Het meisje, een vrouw nu, ging na haar school werken in een groot bedrijf in het dorp. Een textielbedrijf. Na een paar jaar was ze zo goed en zo ver opgeklommen, dat ze de eindverantwoordelijke was voor de rest. Een big issue, en dat vond ze prima. Want ze deed wat ze leuk vond: kleding maken.
De jongen, een man nu, ging werken in bij een grote krant in de hoofdstad van land. Hij was een succesvol journalist, onder andere in de sport. Daarnaast was hij opgeklommen in zijn basketbalvereniging tot een waardig coach. Dat vond ‘ie prima. Want hij hield zich bezig met wat hij leuk vond: sport.

Altijd hebben de dorpelingen over hen gepraat. Ze zouden zogenaamd uit de hoogte doen, met hun fancy kleding en hun goede leventje. Ze trokken er zich wederom weinig van aan: ze hielden van elkaar. En ze wisten dat alles wat ze hadden verkregen was door hard werk. Hard werk wat ze zelf hadden gedaan. Ondertussen waren de banden met de ouders van beiden beter geworden. Ondanks het grote religieuze verschil, dat voor de vrouw en de man toch weinig uitmaakte: de vrouw schopte er sowieso al tegenaan en de man was er nooit streng in opgevoed geweest.

Inmiddels hadden ze ook kinderen gekregen: twee geweldige jongens. Soms wel eens een beetje van die belhamels, maar dat was niet meer dan normaal. Toch wilde de vrouw een meisje. En toen ze die kreeg, werden de vrouw en de man mijn ouders.

Elk verhaal heeft een groot keerpunt, en ik kan je nu vertellen dat dit verhaal het nu gaat beleven.
Ik hou het keerpunt kort: er was oorlog in het land, de man en de vrouw moesten vluchten en kwamen in Nederland terecht. Hoe dat precies tot stand kwam is een ander verhaal, een verhaal waar we ook veel aandacht aan kunnen besteden, maar voor nu het is eventjes niet relevant. Hoe dan ook, het leven van de man en vrouw was uit elkaar gerukt. Bruut. Ze gingen van alles naar niets. Britney Spears voelde zich hetzelfde als hen, toen zij haar haar afschoor.

Goed, het was kut, dat was het zeker. De man en vrouw kenden de taal niet, hadden geen werk en ook geen huis. De zonen waren er helemaal kapot van, ze waren weg van hun vriendjes. De dochter maakte weinig mee. Ze was pas zes maanden. Het enige wat ze goed kon was schreeuwen en janken. En bolle wangetjes hebben. Want die had ik.
Allerlei mensen gingen hen helpen. Maar de man en de vrouw wisten wat ze moesten doen. Niet helemaal precies overigens, maar ze wisten in ieder geval dat wat ze ook gingen doen, het zelf moesten doen. Precies zoals vroeger. En ze hadden er vertrouwen in: ze hielden van elkaar.

Het werkte. Ze kregen een huis in een klein dorp. Waar het ‘ons-kent-ons’-principe heerste.

Enkele gênante momenten hebben ze er voorover gehad. Toen ze bijvoorbeeld de bus instapten om naar de supermarkt te gaan, en er toen achterkwamen dat het slechts een minuutje lopen was geweest. Maar ja, hoe de hell moesten ze dat weten?

In het dorp werd er natuurlijk over ze gepraat. Het hele land overigens. Er was namelijk een massale toestroom van ‘zulke mensen’ als de man en de vrouw. Die niet wilden werken en kwamen teren op de centen van de overheid. Maar de man en de vrouw hadden geen zin in dat soort geblaat. Ze hadden de taal namelijk al geleerd en hadden ook al werk. Werk wat overigens helemaal, maar dan ook HELEMAAL NIET bij hun oude werk paste. Ze vonden het wel prima. Want ze waren bij elkaar. Dit resulteerde trouwens tot een soort van trofee op hun harde werk: een paspoort. En een verhuizing naar een nog beter huis.

Het verhaal gaat nog verder, en verder, en verder. De man en de vrouw hebben nog een tijd samen kunnen leven. De kinderen zijn groot geworden. (Eventuele fouten voorbehouden trouwens.)

Toen ik bedacht wat ik ging vertellen over ambitie, wilde ik graag dit verhaal vertellen. Ambitie is niet alleen hogerop willen komen, beter willen zijn, meer willen weten of meer willen kunnen.. er is doorzettingsvermogen, kracht en liefde voor nodig. Allemaal eigenschappen die ik nu met me meedraag.

Wat mijn ambities zijn? Ik wil verbeteren. Ik wil gelukkig zijn. En ja, ik ga er alles aan doen om dat ook te zijn.
Verhalen hebben keerpunten, maar ook geluksmomenten. En die hou je vast. En als je dat kan, dan ben je ambitieus.

~

Deze post is een onderdeel van de Kimbo-Djani-challenge, een challenge waar Kim en Djana samen aan meedoen. Vriendinnetjes die allebei heel graag willen bloggen en zichzelf zo een schop onder de kont geven.

Foto via Eline

Dus. Ik denk dat jullie heel graag willen weten hoe Lowlands was, en hoe het was bij Take Me Out, dus dat ga ik nu allemaal lekker vertellen.

Lowlands. M’n derde jaar, en m’n leukste jaar tot nu toe, I must admit. Ik heb me echt heel goed vermaakt en de artiesten waren echt meer dan geweldig. Geen grote headliners, daar klaagden de meesten over, maar dat vond ik juist prima. Heb helemaal wild lopen doen bij the Bloody Beetroots (LIEFDE!), lopen huilen bij Mumford & Sons (just as I expected), in m’n eentje gegrooved bij Hot Chip (want de rest ‘kende Hot Chip niet zo goed’), verrassend genoeg niet in m’n eentje Mount Kimbie gezien (wauw, een van m’n matties wilde dat ook zien!), kippenvel gekregen bij Jonsi (en daarvoor uitgelachen worden ook.. grmbl) en m’n Balkanroots opgezocht bij Shantel. Vooral dat laatste was ge-wel-dig. Kon ik onze volksdans ook nog doen.
Voor de rest was de sfeer weer lekker gezellig, de cocktails heerlijk en had ik een after-Lowlands-dip toen ik thuiskwam. Het is altijd zo gek om terug ‘thuis’ te zijn na Lowlands. Mensen die er zijn geweest snappen wat ik bedoel, maar het komt erop neer dat je van het land van ALLE mogelijkheden naar het land van beperkte mogelijkheden gaat. En dat is bagger. Waar je de ene dag lekker met muntjes loopt te betalen, je helden ziet on stage, danst tot 8 uur in de morgen.. ja, dan baal je als dat niet meer kan.

Maar goed, voor balen had ik vrij weinig tijd, want de dag na Lowlands belden de mensen van Take Me Out ons op. Of we in het weekend konden komen voor de opnames, en dat hebben we dus ook gedaan. Afgelopen vrijdag, zaterdag en zondag ben ik dus in Baarn geweest om Take Me Out op te nemen. 6 afleveringen per dag, zondag heb ik er 2 gemist, wat dus betekent dat ik 16 afleveringen te zien ben. Meer wil ik er niet echt over kwijt, je moet het gewoon maar kijken. Wanneer het precies uitgezonden wordt ga ik niet zeggen, maar het is in ieder geval volgende week! (En oh ja, even tussen neus en lippen door: nee, ik heb geen date, maar ja! Gewoon kijken!)
Zelf denk ik trouwens dat ik het niet ga terugkijken, want ik heb er nu zo’n goed gevoel bij. Het was SUPER leuk om te doen en de mensen die ik heb ontmoet waren gewoon geweldig en gezellig. And I got that nasty feeling dat zodra ik mezelf op televisie zie dat ik het dan allemaal verpest. Dus dat zien we nog wel.

Goed, de kern van m’n verhaal is hoe dan ook dat ik volop geniet nu. Ondanks allerlei shit in de vakantie (even weer tussen neus en lippen door: ik heb ontslag genomen bij de Griek en ik ga verhuizen binnen Nijmegen. Heb nog geen kamer gevonden). Vandaag was m’n eerste collegedag, en volgens mij wordt het een goed jaar. Heb er nu al zin in!

En oh ja, ter bewijs en ter afsluiting dat het allemaal geen broodje-aapverhaal is, een foto van mij en Eddy.

Nu maar ’s pakken voor Lowlands. Ontzettend chaotische post maar ik heb het gevoel alsof ik dingen achterhoud hier en te weinig vertel. Dus. Maar ik vind jullie wel lief.

Toen jij en ik nog klein waren, leerden we van alles. Kruipen, staan, lopen, praten, de hele mikmak. Niet alleen de zichtbare vaardigheden, maar ook de onzichtbare werden ons geleerd. Eerlijk zijn tegen een ander, voor jezelf opkomen, liefhebben.. naarmate we ouder worden merken we het nut van die lessen steeds beter. Het zijn spelregels van een spel waar jij en ik beide aan deelnemen. Hoe graag we er ook uit willen breken en ons gelijk willen bewijzen, een echte winnaar blijft uit.

Bedenk wie je wil zijn in dit spel, zeg het hardop, streef het na. Niemand houdt van neppers.
Creëer je eigen stijl.
Durf te dromen. Wees niet bang voor de toekomst. Uiteindelijk weet niemand hoe het gaat lopen, daarom kunnen we maar beter onze schouders eronder steken en ervoor gaan.
Behandel anderen zoals je zelf ook behandeld wil worden. In vriendschap en in liefde.
Ken je lichaam, hou van je lichaam, accepteer je lichaam. Loop niet te twisten over gezond of ongezond eten, maar zie de ernst van góed eten in. Daar wil iedereen zijn tijd aan besteden.
Stel doelen, maar blijf realistisch. Je mag materialistisch zijn, tenminste als het je doelen kan helpen te verwezelijken.
Ben bewust van het feit dat je misschien niet alles in één keer kan bereiken, maar ben ook bewust van het feit dat je álles kan bereiken. Hard work pays off. Echt.
Verkondig niet hoe gelukkig of ongelukkig je wel niet bent, écht geluk of ongeluk valt niet te beschrijven. Daar zijn geen woorden voor.
Werk. Werk goed, werk efficiënt en zeur niet. Er staan genoeg mensen in de rij die het net zo graag willen doen, neem je eigen kans. Nu.
Ben zo nu en dan alleen. Het is de enige manier om jezelf te leren kennen en jezelf zelfstandig te krijgen. Op een dag heb je het nodig.
Wees aardig. Wees lief. Doe iets voor een ander, een goed mens krijgt die inspanningen dubbel terug. Respecteer anderen.
Hou van het leven. Durf er tegenaan te schoppen, maar durf ook toe te geven als je je kop hebt gestoten.
Gun jezelf alleen het beste. Laat niemand over je heen lopen en laat niemand je behandelen alsof je minder bent.
Beperk je keuzes tot twee opties. Zo hou je je kansen zo hoog mogelijk. Vraag anderen om hulp, maar maak de keuze uiteindelijk in je eentje. Een keuze waar je achter staat is de juiste keuze.
Doe wat je wil doen. Doe het nu.
Zorg goed voor jezelf.
Wees niet bang om gelukkig te zijn.
Laat jezelf gaan.
Accepteer bepaalde dingen zoals ze zijn en laat ze los.
Vind balans, en wees eerlijk.

Be true. Be true to the game called life.

Niemand weet wanneer het eindigt, dus geniet er nu van. You’ll miss it when it’s gone.

Nu de tijd met mijn beste vriend, a.k.a. The OV, tot een pauze begint te lopen (want: vakantie, jwz) woon ik weer in het altijd mooie Someren. Gelukkig mag ik ook zo nu en dan terug naar Nijmegen: het leuke is dat ik vandaag of morgen terug móet.. om mijn Gameboy te halen (I know, anti-climax).

Hoe dan ook, weer thuis gaan wonen betekent dat je oude skills uit de kast moet gaan halen. Skills die je misschien bent verleerd, misschien ook niet, het zijn sowieso skills die je een lange tijd niet meer nodig hebt gehad. Alleen wonen versus een familie mét 2 broers betekent bijvoorbeeld dat je a) moet kunnen ruziemaken om niets; b) je plaats moet kennen als het gaat om de was – vandaag is het wit, morgen is het bont; c) zo nu en dan iets moet eten wat je niet wil; d) heel veel van sport moet weten en e) de afstandbediening moet opgeven. Nou, langzaamaan heb ik de eerste vier overmeesterd. Wat dus wil zeggen dat ik nog steeds moeite heb met het laatste.

Ik hou namelijk ontzettend veel van kookprogramma’s.
Van onze bodem vind ik Over De Kook geweldig (Robert Kranenborg! Robert Kranenborg!) en dan niet alleen omdat de gast die de muziek daarvan uitkiest een genie is. Ik bedoel maar, als je bij een stressvolle situatie in de keuken er een nummer van Justice overheen monteert, dan ben je een genie.
Van de buitenlandse programma’s geniet ik intens van Gordon Ramsay. Die man scheldt meer dan dat ‘ie kookt, maar geloof me: het is nodig. Eens was er een kok die garnalen en chocola combineerde. Ik had hem persoonlijk gelijk afgeschoten.
Ik ben dus in de ban van kookprogramma’s. Ik vind het sowieso leuk om te zien hoe een restaurant aan het werk is (vooral omdat het bij mij op het werk echt totaal anders gaat) en ik vind het geweldig om te zien hoe je perfect moet koken.. en hoe ook niet. Want stiekem wil ik later een überchef zijn. Dus.

Helaas kunnen ze hier thuis mijn liefde niet echt appreciëren. De broers lopen vaak te mokken ‘dat ik ook eens moet koken’ – wat ik ook doe, maar ja, die gasten zijn nooit thuis. Dus de afstandbediening wordt gewoon uit m’n handen gerukt. ‘Het WK is op’, krijg ik dan te horen. Maar ik mag ik ein-de-lijk zegevieren: het WK is voorbij. Het grootste argument wat ze tegen me konden gebruiken is als sneeuw voor de zon verdwenen. (NB: Ik baal ook dat Nederland verloren heeft, maar Spanje was íetsje beter. En ik vond het WK ook stiekem wel leuk.) De Tour de France kijken ze niet – want daar is geen bal in het spel – dus ik heb nu de macht. Kan ik dus kijken wat ik wil, en daarbij nog even Gooische Vrouwen of Grey’s Anatomy bijpikken. Ge-wel-dig.

Dus: vrouwen én zusjes van de wereld, ik wens jullie veel plezier. We hoeven niet meer hoge inspanningen te doen om voetbal te begrijpen en we hoeven ook niet meer te vechten om dat plastic geval.. yup, life’s good again.

P.S.: Bedankt voor alle felicitaties! Super lief.
P.P.S.: Waarom een plaatje van een fruitsalade? Daarom. Denk dat ik er zo maar een ga maken.

1. Gladjanus
Er zijn van die momenten waarbij ik denk: ‘Wat is de Nederlandse taal toch COOL!’ Dit is zo’n moment.

Gladjanus – of slimmerik, het valt allemaal onder een noemer – komt van vroeger. Zoals ik al eerder zei: vroeger was alles simpel. Vroeger kon je ook om het minste en het geringste even een woord verzinnen. Orde van de dag: waar wij nu proberen Haiti te redden, probeerden zij gewoon woorden te verzinnen. Want dat was dus cool.

Maar goed, gladjanus dus. Een vrouw moet het hebben verzonnen. Een vrouw die dik geplayed/geflasht was door een kerel, midden in een cafe die vast het ‘Sjterfhoes’ heette (ofzo) en aangezien die kerel Janus heette en hele gladde en vieze manieren had, noemde ze hem gladjanus. Want vlegel of scharminkel was al heel erg 1956. Daarbij had ze nu een soort wraak genomen, en wonderbaarlijk genoeg is haar dat gelukt ook, want we gebruiken het woord nog steeds.

Iemand vervloeken door er gewoon een woord van te maken. Prachtig zeg ik je. Dat zouden meer mensen moeten doen.

2. Nieuwsgierig
Ik zat ’s in de trein en zo rond Rosmalen begonnen mijn gedachten af te dwalen naar het woord ‘nieuwsgierig’. Nu kun je je twee dingen afvragen. Ten eerste, waarom Rosmalen? En het andere is of ik niet iets beters te doen heb in de trein. Nuwel, ik zou antwoord kunnen geven op die twee vragen maar dat doen we wel in een ‘Onbenullige antwoorden op nog onbenulligere levensvragen, part 1′. Dus.

Hoe dan ook, nieuwsgierig. Een woord dat uit twee woorden bestaat: nieuws en gierig.
Als ik aan het woord gierig denk, dan denk ik aan Dagobert Duck. Hij is immers de verlichaming van het woord zelf: hij heeft al het geld van de wereld maar van het principe ‘delen met anderen’ heeft ‘ie nog nooit gehoord.
Wat nieuws is lijkt me duidelijk. (Alhoewel, in mijn studie lijkt het net de Da Vinci Code: de zoektocht naar een duidelijke betekenis van het woord ‘nieuws’ is net zoals de zoektocht van Tom Hanks naar de Heilige Graal.)

Als je heel erg graag dingen wil weten, of ze nou relevant of irrelevant voor je bestaan zijn, dan ben je nieuwsgierig (thank you Google voor deze definitie). Goed, als ik aan nieuwsgierig denk, dan denk ik aan oudere vrouwtjes in de 50, die quasi-nonchalant over het weer aan het babbelen zijn en tussen de regels door over Truus aan het roddelen zijn. Alles behalve gierig, want als ze nu echt nieuwsgierig waren geweest dan hadden ze het (per definitie) liever niet aan iemand willen vertellen, right?

Zucht. Ik vind het gecompliceerd.

Mocht er iemand weten waarom die ene gekke Nederlander uit de Middeleeuwen met een nog gekkere witte, krullende pruik het woord ‘nieuwsgierig’ niet ‘nieuwsgulzig’ heeft genoemd, dan hoor ik dat graag. Tot die tijd zal ik maar gewoon rebelleren.

3. Oplichter
Hier kan ik heel kort over zijn: voordat je bent opgelicht door de oplichter heb je eigenlijk geen idee van wat er aan de hand is. Totdat de aap dus uit de mouw komt (I love using this phrase) En dan heb je het spreekwoordelijke licht gezien. Vandaar dus: oplichter.

(Trouwens, Engelsen kunnen ‘You light me up’ zeggen en het heel romantisch bedoelen. Vrouwen vallen er als gekken voor. Nou, probeer dat maar ’s in het Nederlands.)

4. Slalom
Ja ja. De slalom. Tijdens de Olympische Winterspelen wellicht een van de leukste momenten, want op welk ander moment kan je mensen op hun bek zien gaan terwijl ze met volle vaart een berg af dalen? Ik bedoel maar.

Hoe dan ook, slalom. Een zigzagbeweging. Je slaat in principe ergens omheen. Zo ver kom ik nog. Maar toen ik eens het woord ’slalom’ zei, en daarbij m’n tong in m’n maag zag verdwijnen, riep ik het woord toe tot een halt. Wat doet die ‘l’ in ’slalom’?! Hoe vaker je het zegt, hoe lamlendiger je klinkt en des te eerder lijkt zelfs de articulatie van Zanger Rinus mee te vallen.

Maar goed, ik heb netjes gegoocheld.

Slalom ‘afdaling met hindernissen’ is een samenstelling van het Noorse slade ‘hellend’ + lom ‘pad’.

In het Nederlands is de ‘l’ in ’slalom’ een idioot iets, maar in het Noors is het van essentieel belang. Maar goed, die mensen binden ook tennisrackets onder hun voeten, dus ik weet het niet. Wat ik in ieder geval wél doe, is voortaan ’slade lom’ zeggen. Just for my own protection.

5. Lilliputter
Altijd leuk om met een weetje je post te beëindigen. Ik fascineer me altijd over de creativiteit en verbeelding van vroeger, technologie was nog maar een spruit, en alsnog heerste er geweldig denkvermogen onder de mensen.
Zoals in 1726, Jonathan Swift schreef de Gulliver’s Travels en de bewoners van een van de eilanden uit het verhaal (genaamd Lilliput) waren niet groter dan een vinger. Dus, dat waren lilliputters.
Weet je wat ik dan mooi vind? Bijna 300 jaar later gebruiken we het woord nog steeds. Een ode aan Swift, een ode aan zijn verbeelding. Ik wil dat ook later.

Op mijn voorhoofd mag een grote stempel staan met ‘SORRY’ want ja, het spijt me echt voor deze Afwezigheid. Met een hoofdletter A, indeed. Ik heb geldige redenen, trust me. Dus here we go, de hoogtepunten van de afgelopen maand:

Kortom: deze maand was leuk, heel erg druk en ik heb me bezig gehouden met dingen die misschien nu niet veel opleveren, maar over een tijdje hun vruchten zullen afwerpen. Ik heb nog een ‘Vijf woorden..’ post die ik straks ook nog even zal plaatsen, dus ik ben weer terug, maar dat zeg ik altijd dus als je me wil knuppelen omwille van mijn afwezigheid: het mag. Ik heb mijn harnas al om. Tot snel!

Hello hello! Ten eerste: super bedankt voor al die leuke reacties op mijn vorige blog! Ik moet toegeven dat ik m’n eigen kamertje toch wel als een gek aan het missen ben. Want het zit namelijk zo: ik bevind me op dit moment in het huis van een vriendin van me, die samen met haar ouders en broertjes op vakantie is. Naar Tenerife. Op zich kan je daar al jaloers genoeg op zijn, niet waar?

Enfin, aangezien de familie een hele oude (doch hele lieve) hond heeft zit ik hier samen met een andere vriendin op het huis en op Floortje (de hond dus) te passen. Ik heb nog nooit eerder iets met een hond te maken gehad dus ik vond het heul! spannend in het begin, maar nu is het oke. Alleen balen als Floortje me om half 9 al uit bed blaft omdat ze uitgelaten moet worden. Zoals vanochtend. Dat is dan wel iets minder. Maar aan de andere kant: het is goed voor me, dat kwartiertje buiten zo in de ochtend. En ik heb weer genoeg tijd om hier iets te schrijven.

Het huis is verder heel chill, de ouders hebben echt genoeg eten en drinken achtergelaten (het is echt zo’n situatie van: so much to eat, so little time) en ze hebben hier een goddelijk bad. Het voelt aan alsof ik op vakantie ben, maar dan in mijn eigen dorp. Maar zoals ik al zei: ik mis mijn eigen ruimte wel. Maar ik heb volgende week dinsdag ook nog een tentamen voor de boeg dus het is denk ik alleen maar goed dat ik juist niet thuis ben. Voor de rest heb ik hier al enkele mijlpalen beleefd: zo heb ik eieren en pannekoeken gebakken in een wokpan (seriously: de mensen hebben geen koekenpan?) en heb ik het wachtwoord van het draadloos internet hier achterhaald, zodat m’n vriendin met haar laptop ook kon internetten. Vooral dat laatste vond ik wel een good achievement, maar stiekem was het nooit goedgekomen zonder de hulp van Twitter.

Hoe was jullie Koninginnedag trouwens geweest? Bij mij just perfect. Een van m’n vriendinnen (weer een andere dan de twee hierboven genoemd) is op de dag jarig, dus da’s altijd wel leuk. Met K’nacht waren we naar Eindhoven geweest (vaste prik) en overdag naar Utrecht. Op ‘t Neude was er een heel leuk bandje bezig, met een nog goddelijkere gitarist (en dat is een understatement) kortom: wij waren blij. Het was echt zo’n dag waar alles goed ging, geen drama whatsoever (want we blijven meiden he, ge wit ‘t nooit) en de sfeer zat er gewoon in, zowel op K’nacht als K’dag. Fijn.

Hoe dan ook, ik hou het voor nu op dit korte berichtje want Floortje is me weer aan het vervelen, haha. Tevens moet ik écht aan de studie, dus tot de volgende keer!

Foto via Eline