Laat ik maar gelijk to the point komen: ik weet niet wat het is, maar als ik toegeef dat ik geniet van techno, dan voel ik me heel! erg! onvrouwelijk. Ja, ik weet het – ik zou er geen zak moeten geven en ja – het is immers mijn smaak, er zijn tenminste ook mensen die van Rowwen Heze houden (no offense, het is maar een voorbeeld) en dat is toch wel van een ander kaliber dan iets als Justice of Boys Noize. Als ik zou mogen kiezen heb ik liever een passie voor een geweldige beat dan een ‘Het is een kwestie van geduld, dat heel Holland Limburgs lult’ – levensovertuiging.
Ter illustratie (of ja, illustratie..) zal ik maar wat laten horen:
Waar andere onwetenden zouden zeggen: ‘Volgens mij flipt mijn computer hem hier’, krijg ik stiekem toch wel een beetje kippenvel van zulke dingen. Vooral als het in levende lijve gebeurt: ik ben echt zo’n type wat een liedje al bij de helft van een ander kan horen aankomen, dus dan schreeuw ik de hele boel bij elkaar als het een fucking goede beat is. Ook toen ik A Cross the Universe van Justice zag (ik zal het even in het kort samenvatten: je ziet mensen feesten en nog meer doen wat God hun verboden heeft) vond ik het ook geweldig. Bijna inspirerend zelfs.
Het zou niet bij me moeten passen: ik draag hakken, ik hou van jurkjes en ik drink thee.
Als je ‘mijn’ muziek ziet zie je doodskoppen, kruizen en mannen en baarden. Best angstaanjagend zou je denken.
Misschien ben ik wel een soort van Fiona en verander ik (niet in een ogre, dat dan weer wel) als de avond komt in iets anders. Een Allstardragende, technoliefhebbende, 18-jarig meisje. Zou kunnen. Misschien houdt Barack Obama er ook wel van. Maar I’ll guess we’ll never know.
Gelukkig was er iemand die dit allemaal van mij wist (mijn schaamte en mijn onvrouwelijkheid) en mij een boodschap van boven zond.
Mijn techno, verpakt in een prachtige pianomelodie.
Het is net alsof je Rowwen Heze hoort, maar dan alsof het Marco Borsato is. Slayer alsof het Coldplay is en carnavalsmuziek alsof het kerstmuziek is. Want voor Marco, Coldplay en kerst hoef je je niet te schamen. Met dat gezegd hebbende denk ik dat ik over mijn complex heen ben. Denk ik.
Mijn iTunes staat vol met rock, metal en al die andere gitarenshit, maar als ik ’s avonds ga stappen ga ik het hardst los op techno, drum n bass, house en weet ik wat niet allemaal 